ok.kib.bye.

sıkılıyorum eyy blog!
şu ara çok sıkılıyorum.sıkıyor insanlar beni.
geçmiyor zaman.istediklerim olmuyor.falanlar filanlarla geçiyor zaman ama boşa geçiyor biliyorum.
olamayanları zorluyorum şu ara.belki de hiç olamayacakları.

neyse canım halim budur.

bağladım bununla!

to let myself go

biri bana insanlara 'güvenmeyi' öğretebilir mi acaba?




o zaman bu şarkıyı bir daha dinlemeyeceğime ve söylemeyeceğime söz veriyorum!

breathe me.

bazen kabuslar gerçek olurmuş

uyanmam sandığı korkuların içine düşermiş insan

olmaz dediği her şey olurmuş bir anda

tanıyamaz olurmuş en yakınındakileri bile

ve karşı dağlarda umutlarına bi ateş yakar 

karşısında ısınmayı öğrenirmiş

dönüp neler yaptığına baktığında

aynadaki yüzünü tanımaz olurmuş

öyle bir kaybolurmuş ki yağan yağmurda

bir böcekten daha aciz hale gelirmiş

ama en çok umutlarını yakmasına kırılırmış

inançlarının bi anda yağmurda sönmesine

halbuki hep sevilir yağmurlar

insan yağmurda arınacağını sanarmış günahlarından

kendinden olduğu kadar bunda da yanılırmış

işte asıl bu kırarmış o bir türlü kırılmalara doyamayan kalbini

rüyalar bitmiş şimdi sıra kabuslara gelmiş.

bununla bağladım bu sefer de.